Willa w starożytnym Rzymie była określeniem wiejskiego domu, zamieszkiwanego przez zamożnych ludzi. Centralne pomieszczenie willi było w kształcie prostokąta (przeważnie niezadaszone), dookoła którego znajdowały się pokoje mieszkalne. Bardzo często pośrodku domu położony był ogród, otoczony połączonymi ze sobą kolumnami. Wokół willi również umieszczony był ogród, ten z wieloma ozdobnymi altankami. Wille były budowane w miastach, na terenach wiejskich oraz na wybrzeżach. Wille wiejskie swoją architekturą najbardziej przypominały domy rzymskie z wcześniejszych czasów. W miejscowych willach, w centralnym obszarze budynku zamiast otwartego dachu było usytuowane półkoliste, otwarte wgłębienie, wokół którego znajdywała się reszta pomieszczeń. Willa nadmorska posiadała ponadto basen. W dzisiejszych czasach willą nazywa się duży budynek z ogrodem dla jednej rodziny. Ustawa o prawie budowlanym w Polsce mówi o podziale domów na budynki jednorodzinne oraz wielomieszkaniowe. Jeżeli w przedwojennej "willi" mieszka więcej niż jedna rodzina, na podstawie innych tytułów prawnych, to taki budynek jest obecnie wielomieszkaniowym.